Met Wouter

Twee try-outs verder, dus #4 net achter de rug. HetBeauforthuis Austerlitz. Heerlijke plek!

Wouter heeft zich erbij gevoegd en dat leverde meteen al op dat ik weer op nul kon beginnen. En wat is er mooier dan op nul beginnen?
Niet helemaal opnieuw uiteraard maar de stappen die ik in mijn hoofd al gezet had, die ik stiekem al tot het nieuwe pad gedoopt had, moesten we nu samen opnieuw gaan zetten.

Je moet het een beetje zien als zaklopen. Eerst heb je het zelf gedaan, onhandig hupsend de voorlopige finish gehaald (try-outs #1 en #2), en nu moest het opnieuw maar dan samen met allebei een been in zo’n juten zak.. (try-outs #3 en #4)

Ik kan niet alleen van mijn eigen kracht en intuïtie uitgaan met een muzikaal wonder als Wouter Planteijdt naast me. Dat was natuurlijk ook niet de bedoeling, ik wil me laten beïnvloeden en samen hoger reiken. Maar mijn overlevingsdrang op het podium is sterk en koppig. Bang om te falen grijp ik naar de middelen die ik ken om te blijven staan. De riemen waar ik al jaren mee roei haal ik gemakshalve uit het vet en ik wil met ferme slagen het zeegat uit. Ik wil de overgangen snel, er moet sowieso behoorlijk tempo worden gemaakt, en het moet ook allemaal luid en duidelijk.
Terwijl juist de afwisseling, de nuance, de ton is die de musique maakt. Juist de momenten dat we naar elkaar luisteren in de repetitieruimte en op het podium en de muziek daar ter plekke durven te laten ontstaan, en te laten zijn, maken dat dit een interessante weg wordt. Een weg die dichter bij mezelf uit gaat komen, omdat we de muren afbreken, zodat de kern zichtbaar wordt.

Dat is het toch weer, een zoektocht naar de kern. Wat wil ik vertellen? Niet dat ik het idee heb dat ik opeens een wereldschokkend verhaal ga vertellen. We hebben als artiesten niet heel veel trucjes. Niet zo heel veel noten op onze zang. We hebben waarschijnlijk maar 1 thema. Maar de benadering daarvan is wat het elke keer weer de moeite waard maakt. Voor mij, voor Wouter en hopelijk ook voor jullie als kijkers.
We zijn in elk geval lekker bezig. We zien veel blije gezichten en ik hoor achteraf veel enthousiaste verhalen, vol herkenning over liefde en verlies en nieuwe paden die altijd maar weer klaar liggen om bewandeld te worden. Zo enthousiast, dat ik wel eens in verwarring thuis kom. We zijn er toch nog lang niet, het is nog helemaal geen voorstelling.. Hoe kunnen de mensen dit al zo mooi vinden terwijl ik misschien pas halverwege ben met mijn zoektocht? En ik begrijp heus dat het de charme van de try-out is die de avond behoorlijk helpt.
Een try-out is zó’n heerlijke vorm. Het publiek voelt dat ik zoek, ik mag fouten maken, waardoor de heiligheid eraf gaat, waardoor er ruimte komt voor de spontaniteit. Voor het verzinnen ter plekke.
In deze fase is het het belangrijkst om die spontaniteit te bewaren en om te buigen naar iets wat de nieuwe vorm wordt waar ik naar zoek.
Mijn vorm voor deze voorstelling en, in ambitie, voor mijn verdere loopbaan.
Morgen, zaterdag 29 september, naar Medemblik, het BON-theater.
Dan een week met repetities en overpeinzingen, en 9 oktober naar Deventer, Theater Bouwkunde.
Voor beide voorstellingen zijn nog een paar kaarten.
Vanaf Deventer gaan we ons ook meer richten op de vormgeving en het licht.
Tot daar en anders ergens anders!
Paul

Deze column is gepubliceerd op vrijdag 28 september 2018.