Isabel

Door de regen gegeseld sprint ik van de auto naar de ingang.
Natuurljk, de verkeerde deur. Vergeefs bons ik en bons ik.
Vervolgens vloekend en drijfnat om het theater heen rennen. Artiesteningang. Hier dan.Maar de dienstdoende deuropendoender is ondertussen, ongerust door het aanhoudende gebons, naar de eerder genoemde verkeerde deur gelopen en staat daar verdwaasd naar een gordijn van regen te kijken. Regen zonder iemand erin, want die iemand staat nu woedend bij de artiesteningang.

Ik hou heus van de herfst, maar niet als dat gepaard gaat met dichte deuren en natte kleren.Eindelijk binnen. Ik krijg het nooit meer warm, ik weet het zeker.
De kleedkamer heeft geen bank, en ik wilde even liggen. Er is niemand bij de bar, en ik wilde een kopje koffie. Of een Leffe Blond. Of een wijntje. Of een kopje thee. Of iets. Gewoon iets. Een lach. Een vriendelijk woord. En dan niet te uitgebreid. Een minuutje. Dan weer weg wezen.

De jongens van de techniek zijn al bijna klaar. Die hebben de hele dag hard gewerkt om vanavond weer iets moois neer te zetten, en ik loop maar te klagen. Dat maakt me nog chagrijniger.Is er WiFi, wat is de code, nee niet die van de zaal, ik heb die van de kleedkamer nodig, die heeft Henk, wie is Henk, waar is Henk, hoe laat komt ie dan terug, nee dan check ik mijn mail wel op het podium, ja dan loop ik in de weg, en ja dan loop ik met mijn harses tegen een trek die nog omhoog moet, maar dat nog niet is, maar dat wist ik niet want ik ben normaal gesproken nu niet op het podium maar moest zo nodig mijn mail checken, en twitter en Facebook en instagram, want dat is tegenwoordig een onlosmakelijk onderdeel van mijn leven als artiest geworden maar daarover een andere keer meer, en nu moet ik ergens liggen want ik heb koppijn en in de kleedkamer is dus geen bank!

Peter, die mij en mijn klereweerhumeur op de weg hierheen al twee uur naast zich heeft moeten verdragen is nu ook binnen. Die heb ik net bij de auto achtergelaten in mijn haast om binnen te komen. Hij is veel doorweekter dan ik, heeft zijn handen vol met allerlei spullen maar lacht vrolijk naar iedereen. Hij wel.Tien minuten later begrijp ik wat er te lachen viel. Wat Peter al wist.

Peter is namelijk voor hij bij mij was vandaag (in mijn beleving drie dagen geleden, door die krankzinnige drukte op de weg, waarom in godsnaam rijden er zoveel mensen halverwege de middag op de snelwegen? Ga op je kantoor zitten werken! Of thuis! Maak een keuze!!!) bij Isabel geweest. Bij Isabella Cucina. Dus hij heeft voorkennis.
We zitten aan tafel. Peter, Jeroen, Dennis en ik. En Peter leest voor wat we eten. Kalfswang. Italiaanse salade met pompoen en prosciutto. Olijvenbrood. gekaramelliseerde witlof.

Isabel..

Elke dag zet ze een geweldig maal voor ons neer. Hoe ze het voor elkaar krijgt weet ik niet maar ze verrast ons elke dag met de meest uiteenlopende gerechten.We praten wat. Hoe ieders dag was. Hoe vandaag het bouwen ging. Hoe het onderweg was. Hoe het gisteren ging. Thuis alles goed? Ja gelukkig, bij iedereen thuis alles goed. Maar geleidelijk wordt het stiller en stiller. En iedereen geniet.

We zijn er weer. We mogen weer.

Another day saved, by Isabel.