De Kleine Komedie

Jeetje.. Dat is dus 23,5 jaar geleden. Opeens dringt het tot me door.
 
Ik zit in de kleedkamer in de Kleine Komedie te wachten op het begin van de voorstelling. Vanavond première. Dus dan ben je traditiegetrouw te vroeg aanwezig om vervolgens uren doelloos rond te lopen en tòch veel te nerveus te worden terwijl je nu juist had afgesproken de avond relaxed in te gaan. Maar ja, anders zit je thuis, en op zo’n dag maak je niks nieuws en heb je geen rust voor wat dan ook. Dus dan maar naar het theater, je weet maar nooit, misschien nog iets doornemen ofzo.. Maar er valt niks door te nemen, want het is première dus alles is klaar, gekend, afgesproken en getest. Dus zit je doelloos in de kleedkamer. Nerveus te worden. Cirkeltje rond, daar ben ik dus.
 
Net zat ik even in de zaal achter de lichtontwerper, Jantje Geldof. De Grote Jantje. Ik keek mee met de laatste lichtaanpassingen. Naast Jantje zat Dennis Slot die vanavond het geluid doet. En naast Dennis zat Bo Bruijs, die met Dennis afwisselt en er voor vanavond als extra vangnet bij is. Jeroen Oostenveld, de lichtman die de voorstelling draait stelde een en ander af op het podium, en Peter Poel, mijn tourmanager was weet ik veel wat aan het regelen, waarvan ik dan maar uitga dat het geweldig is, omdat ik het me nooit hoef af te vragen wát dat dan allemaal is. In elk geval riep hij op een gegeven moment dat we bijna konden eten. Dat was al prachtig. Top gozer.
 
Maar daar achter in de zaal in het donker, dacht ik terug aan de eerste keer dat ik in de Kleine Komedie mocht spelen. En dat was dus, na even rekenen, 23,5 jaar geleden! Mijn god. 1993. We speelden onze afstudeervoorstelling hier. Thomas en ik. Maar wij niet alleen! We studeerden af met onder anderen Plien en Bianca, Ellen ten Damme, Lucretia van der Vloot, Lone van Roosendaal. Aardig klasje ja. In De Kleine Komedie.. Wat een avontuur. Opeens hoorden we erbij. We speelden in die geweldige zaal, waar de groten speelden. We wàren eigenlijk al bijna doorgebroken, voor ons gevoel. Wisten wij veel dat het vervolgens nog eens dik vier jaar, eigenlijk een hele opleiding dus, zou duren voor we er weer eens terug zouden komen om op eigen naam op te treden.
 
Maar hoe vaak hebben we na 1997 hier wel niet gespeeld? Ik krijg het niet geteld. Hoeveel programma’s hebben we met Acda en De Munnik hier in première laten gaan? Hoeveel weken uitverkocht? En daarnaast al die speciale programma’s waarin we ook hier hebben gespeeld. Nachten Van Nuhr, speciale hommages, de Blijvend Applaus Prijs voor Ramses nog, de tribute voor Theo Nijland, die zo geweldig bleef leven, onlangs. “Om Maarten” iets daarvoor. Mijn cd presentatie in maart. En dan dus vanavond, straks, mijn eerste solo.
 
Het maakt me trots en gelukkig dat ik hier na al die jaren nog in dezelfde zenuwen zit, als die jongen 23,5 jaar geleden, die met die andere jongen een pad uitsleet in de gang achter het podium, rokend en tekst-repeterend van dat nummer wat later zo vaak onze show-stopper werd: De Stad Amsterdam.
 
Vanavond bezing ik in die stad Amsterdam, het land van mijn jeugd: Mijn Vlakke Land. Ik wens mezelf maar toi toi toi en ga op.