Bijna lente

Ik zat op een klein perronnetje
Te genieten van het zonnetje
En dacht, als ik zo een lied zou durven beginnen, zou dat dan een teken van eindelijk verworven vrijheid zijn, of zou dan de waanzin definitief hebben toegeslagen?

Ik kwam er nog niet direct uit.

Dus ik sloot mijn ogen en genoot. (Zou zomaar de tweede zin van het lied kunnen zijn)

Verder niks.

De trein zou zo komen en ik had een afspraak in de stad. Ik overwoog de trein te laten lopen en de volgende te nemen. Ik zat zo lekker. Uit de wind, in de zon. Laat het gaan.

Ik voelde hoe ik dit zonder dat ik het wist al maanden had gemist. (Zin 3)

Eenvoudig niet bij nagedacht. Ik hou van de winter, ik hou van kou. Maar na een paar maanden grijs is het nu dus toch weer tijd geworden voor wat kleur. En het is nog niet eens lente.
We wachten nog.
Bijna. Bijna lente. Je voelt het al.

Je ziet het gebeuren op het land, aan de takken van de bomen. Aan de jassen van de jongens en meisjes die open hangen terwijl ze elkaar in de gaten houden. Plagen, spelen.
Het hangt in de lucht.

We waren een dikke week geleden nog op wintersport. Na de voorstelling in Rotterdam, wat een warm weerzien met het Oude Luxor werd, waren we gelijk vertrokken. Heerlijk geskied. En ik kan dus eigenlijk niet eens echt skiën, maar daar heb ik helemaal geen erg in als ik met de wind langs mijn helm van de sneeuwhellingen af zoef.

Ik slalom voor mijn gevoel als een jonge olympiër tussen de mensen door. Als een ware Dare-Devil stort ik mijzelf van alle kleuren pistes af. Ik wilde een filmpje naar familie sturen om te laten zien hoe lekker ik bezig was, en zag mezelf toen met een slakkengangetje en een verbeten grimas heel voorzichtig, als de meneer die ik zonder dat ik het doorhad opeens blijk te zijn geworden, de zwarte piste afschuiven. Ik moest het filmpje een paar keer terugkijken voordat ik kon geloven dat ík dat was. Niks geen soepele bochten op de zijkanten van mijn ski’s, niks geen opstuivende sneeuwgolven naast me. Eigenlijk niet eens de latten een beetje mooi naast elkaar, maar bibberende knieën en een steevast vermoeden van de pizzapunt-techniek die elk moment kon worden ingezet. Nu snapte ik ook waarom die rotkinderen altijd zo naar me lachten als ze mij voorbij stoven, of me onderaan de piste stonden op te wachten. Dat was dus helemaal geen bewonderende, zelfs licht jaloerse blik naar aanleiding van mijn coole, zeer “in-control” stijl.
Ik heb maar gedaan of ik het filmpje nooit gezien had, en ben gewoon verder gegaan met geweldig skiën zoals alleen ik dat kan.

Sindsdien alweer twee voorstellingen gespeeld, maar het voelt nog niet als echt begonnen. Prima avonden, daar niet van. Enthousiast publiek met talent en verstand van zaken. Geen problemen wat dat betreft, maar we spelen te dichtbij.. Eerst naar De Purmaryn in Purmerend. Voor ik me af kon vragen waar we eigenlijk heen gingen waren we er al. En ik stond ook al een uur te vroeg klaar. Normaal op een speeldag doe ik ’s ochtends nog wat, maar na de middag ga ik me voorbereiden op de reis. Nu had ik plots een hele middag te doden!

De keer erna naar Stadsschouwburg Velsen in IJmuiden. Zelfde laken een pak. Het is gewoon om de hoek! Dat is geen touren! Ik wil uren in de auto. Playlists maken, ons ergeren aan radiocommercials waar er teveel van zijn en aan medeweggebruikers waar er teveel van zijn. Na anderhalf uur zwoegen en voortkruipen door files als dikke stroop, een eerste stop maken voor koffie en verse drop, omdat de ingekochte zak Venco bij het verlaten van de ring al op was.
En ’s avonds laat weer uren terug. Door een donker stil land.
De weg alleen van ons. Een glas in de hand en warme weemoed in het hart.
Dàt. Dat is touren. Nu gaan we woensdag naar Theater Cool in Heerhugowaard. Dat klinkt altijd heel ver, maar zet echt ook geen zoden aan de dijk qua tourkilometers..
Maar dan, ja dàn mogen we weer.. Emmen, Assen. Lochem, Waalwijk, Groningen.. Wat klinkt dat allemaal heerlijk exotisch. Touren.

De trein kwam, en ik trok mijzelf aan mijn lurven omhoog. De zon uit. De trein in.
Het is nog geen lente, maar het komt eraan!

Emmen, Assen, Lochem, Waalwijk, Groningen..
Zoete beloftes.. (Brug en coda)