2016

2016

Een heftig jaar. Veelbewogen. Zo mag ik dat wel noemen denk ik.
Veel nieuwe dingen, al begon het jaar ouderwets, een After-afscheids-party met Thomas tijdens de Vrienden van Amstel. Zonnestralen met tienduizend man samen zingen. En dat 9 keer. We konden het nog, en het was een feest.

Daarna begon het afwerken van de CD “Nieuw”, en het toewerken naar de première van Amandla! Mandela in het DeLaMar theater. De eerste keer mijn muziek bij een grote musical. Vet stoer en moeilijk en spannend en leerzaam. Goede première gehad, recensies vielen wat tegen, maar geen tijd om daar lang bij stil te staan want twee dagen later presenteerde ik met Wouter, David, Dave, Hein en Patrick in De Kleine Komedie mijn eerste solo album “Nieuw”. Goede reacties, goede recensies, maar ook geen tijd om bij stil te staan, want twee dagen later speelde ik in Maastricht mijn eerste try-out voor mijn eerste solo-voorstelling.

Vanaf toen moest het gaan gebeuren.. Heerlijk was het om op die manier opnieuw te mogen beginnen. Alles weer aan de basis uitzoeken: Waarom deed ik dit ook alweer? En mezelf dat vooraf in de coulissen ook wanhopig afvragend: waarom dóe ik dit ook alweer!? In Godsnaam!!

De try-outs begonnen en ondertussen liep de promotie voor het album op volle toeren, ik geloof dat ik elk radioprogramma wel zo’n beetje gehad heb. Op een gegeven moment kon ik blind in de groeven van de rit van de dag ervoor naar Hilversum rijden. Nog met Nielson in de HMH gespeeld, goede gast, we hadden een mooi nummer opgenomen, “Er is hoop” voor zijn nieuwe album.

Maart en april gingen voorbij. Ik speelde en leerde, schreef en creëerde. Ik begreep wat ik wilde maar kon daar nog niet bij. Ik ontmoette Koos Terpstra. Niet voor het eerst maar wel in de hoedanigheid van mijn regisseur. Hij maakte me scherp, zette me onder de druk waar ik om gevraagd had. Hij vroeg door. Hij luisterde en zei dat het beter kon, waar ik het borstkloppen al had ingezet. Ik ontmoette Jantje Geldof. Niet voor het eerst, maar wel in de hoedanigheid van mijn licht- en toneelbeeldontwerper. Er was vertrouwen. Jantje vond mij goed, en ik vond Jantje geweldig. Hij tilde onze oorspronkelijke ideeën meteen naar een hoger plan.
Ik ontmoette Coen Bouman. Wel voor het eerst, en hopelijk hebben we niet voor het laatst samengewerkt. Hij zette onze ideeën over videoprojectie om in een zeer artistiek, en zelfstandig werkend lichaam. Een tegenspeler van formaat. Ik moest daar mee leren werken, en werd daar langzaam beter in.

Tussendoor, op 5 mei, nog even voor de koning en de koningin gespeeld met Hadewich en Ali en het Radio Philharmonisch orkest.

Meteen daarna met Diggy Dex de studio in voor een sessie waar “Laten we dansen” uit voort zou komen.

Eind mei schreef ik in drie dagen de voorstelling af, en mocht ik even op vakantie.

In augustus pakten we de draad weer op, we repeteerden, ik speelde met David en Wouter de openluchtconcerten in Heeswijk-Dinther en Caprera, Bloemendaal. Fijn begin van het seizoen. Daarna begonnen de laatste voorbereidingen om uiteindelijk met de voorstelling “Nieuw” te kunnen gaan reizen. Ik had mijn team bij elkaar, en een aantal vertrouwde gezichten om mij heen werd aangevuld met dat van mijn nieuwe tourmanager Peter.

Stel.
We moeten om half 4 weg.
Ik mik dus op half 4.
Om vijf voor half 4 rijdt ie voor.
Hij verstopt zich achter de auto, mimet nog een aantal belangrijke telefoongesprekken.
Om me niet op te jagen.
Altijd op tijd. Liever te vroeg.
Never to late
Peet.

Ik weet het ondertussen, en ben iets voor half 4 klaar.
We stappen in.
Vrolijk. Hij heeft het adres al opgezocht. Typt het in.
We rijden.
We praten, we lachen. Iedereen moet er aan geloven.
Ze moeten allemaal kapot. Ook de goeien, juist de goeien. Dat zijn de ergste.
Wij zijn koning, op weg naar een nieuw te veroveren land.
Ik heb geen idee waarheen.
Hij is route-weter
Peter.
En elk humeur dat ik heb
Elke slechte dag
Elk zo vaak opnieuw begonnen verhaal
Elk onnozel weetje of iets dat ik toevallig zag
Alles mag
Alles goed
Alweer een kilometer
Peter.

En we verheugen ons op het maal
Waarvan hij alvast verhaalt.
Het menu van de dag
Alsof hij het zelf gemaakt heeft
En alsof hij bèst weet dat flageolettes boontjes zijn
Alsof hij zelf de eend geconfijt
En de salade gedressed heeft
Mijn favoriete mee-eter
Peter.

Als ie een titel had gehad
Dan was dat:
Veel-te-jonge-stagiar-dater
Maar ik noem hem voor mijzelf:

Goed – Beter – Peter

Peter wordt de komende twee-en-halve maand vervangen door Stephan (ik zoek alvast rijmwoorden op Stephan, stuur maar door svp) die ongetwijfeld ook mijn hart zal veroveren.
Mijn Side-men. Waar zou ik zijn, zonder jullie? (Waarschijnlijk op weg naar weer een vruchteloze poging het theater van die dag te vinden, en anders zeker de weg terug naar huis)

Ik mocht dus op tour en jullie, lieve lezers en toeschouwers, vonden het mooi. Dank.

En 2016 vloog voorbij.
We verloren helden.
Bowie, Prince, Toots. Cruyff en Ali.
Leon Russell en Leonard Cohen.
Peter van Straaten.

Wij verloren Pluis. En Gans 2.

En wij verloren de liefste. De meest bijzondere. Zij zonder wie ik nooit.
De laatste twee voorstellingen op mijn tandvlees.
Maar ze waren voor haar, en wat heb ik ervan genoten, en wat zou ze trots geweest zijn.

Volgend jaar lekker verder. 12 januari in Zoetermeer mag ik weer.
Maar nu eerst twee weken bijkomen.

Fijne kerstdagen en een heel gelukkig en gezond 2017!
Paul

Foto: Bob Bronshoff